Proste Urządzenia Darmowej Energii

W darmowej energii nie ma nic magicznego, a przez „swobodną energię” rozumiem coś, co wytwarza energię wyjściową bez potrzeby używania paliwa, które musisz kupić.


Rozdział 28: Moc z Magnesów

Istnieje wiele różnych udanych projektów, które pobierają energię z magnesów trwałych, w tym silnik / generator magnesu Wanga, Shenhe, które wytwarzają kilowaty energii elektrycznej. Tutaj przyjrzymy się tylko jednemu przykładowi:

Silnik Mgnesu Twałego Charles Flynn
Patent US 5,455,474 z 3 października 1995 r. Podaje szczegóły tego interesującego projektu. Mówi: „Niniejszy wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania użytecznej energii za pomocą magnesów jako siły napędowej i stanowi ważne ulepszenie w stosunku do znanych konstrukcji i jest to taki, który jest prostszy w budowie, można go uruchomić samoczynnie, jest łatwiejszy do dostosowania i jest mniej prawdopodobne, że wyjdzie z dostosowania. Obecna konstrukcja jest również stosunkowo łatwa do kontrolowania, jest względnie stabilna i wytwarza niesamowitą ilość energii wyjściowej, biorąc pod uwagę zastosowane źródło energii napędowej. Obecna konstrukcja wykorzystuje magnesy trwałe jako źródło energii napędowej, ale pokazuje nowatorskie środki kontrolowania oddziaływania magnetycznego lub sprzężenia między członami magnesu i w sposób, który jest stosunkowo wytrzymały, wytwarza znaczną ilość energii wyjściowej i momentu obrotowego, oraz w urządzeniu, które można wykorzystać do wytworzenia znacznych ilości energii. ”

Patent opisuje więcej niż jeden silnik. Pierwszy wygląda tak, gdy jest widziany z boku:




Widok rozstrzelony wyraźnie pokazuje różne części:




Ta konstrukcja jest stosunkowo prosta, a jednak działanie jest potężne. Moc dostarczana jest przez trzy magnesy, pokazane w odcieniach niebieskiego i żółtego. Dolny magnes ma postać dysku z biegunami umieszczonymi na dużych, okrągłych, płaskich powierzchniach. Jest to magnes stojana, który się nie porusza. Nad nim znajduje się dysk wykonany z materiału niemagnetycznego (w odcieniach szarości), w którym osadzone są dwa magnesy. Tarcza ta jest wirnikiem i jest przymocowana do centralnego pionowego wału.

Zwykle wirnik nie obracałby się, ale między dwiema tarczami znajduje się pierścień siedmiu cewek, które służą do modyfikacji pól magnetycznych i wytworzenia silnego obrotu. Zasilanie tych cewek jest bardzo proste i odbywa się poprzez świecenie wiązki światła ultrafioletowego z jednego z diod elektroluminescencyjnych przez szczelinę w tarczy optyczno-czasowej przymocowanej do obracającego się wału. Diody LED i foto-tranzystory są wyrównane ze środkami siedmiu cewek. Pozycja i szerokość gniazda kontrolują, który foto-tranzystor zostanie włączony i na jak długo będzie zasilany. To bardzo schludne i kompaktowe ustawienie. Naprawdę interesująca część projektu polega na tym, jak cewki modyfikują pola magnetyczne w celu wytworzenia mocy wyjściowej urządzenia. Orientację biegunów magnesu można zamienić, pod warunkiem, że jest to zrobione dla wszystkich trzech magnesów.




Pokazano tutaj sytuację, gdy jeden z magnesów wirnika obrócił się tam, gdzie znajduje się powyżej jednej z cewek, która nie jest jeszcze zasilona. Biegun południowy magnesu wirnika jest przyciągany do bieguna północnego, który jest całą górną powierzchnią magnesu stojana, jak pokazano za pomocą trzech strzałek. Jeśli do cewki zostanie przyłożone napięcie, wówczas to sprzężenie magnetyczne zostanie przerwane i zmienione. Jeśli w wyniku zasilenia cewki powstanie jakikolwiek moment obrotowy, zostanie on rozwinięty po obu stronach cewki pod napięciem. Jeśli cewka nie zostanie zasilona, wówczas między magnesami będzie pełne przyciąganie i nie będzie wytwarzana żadna siła obrotowa. Zauważysz, że istnieją dwa obracające się magnesy (liczba parzysta) i siedem cewek (liczba nieparzysta), więc gdy jeden z magnesów wirnika znajduje się nad cewką, drugi nie. To przesunięcie dwóch położeń jest niezbędne do wygenerowania płynnego, ciągłego momentu obrotowego i samoczynnego rozruchu bez potrzeby ręcznego obracania wału.




Powyższy schemat pokazuje kawałek z obu stron tarczy wirnika, wyjaśniający działanie cewek. Po lewej magnes 56 nakłada się na cewkę 32 i cewkę 34. Ewka 32 jest zasilana, co powoduje zerwanie połączenia magnetycznego po lewej stronie magnesu 56. Ale cewka 34 nie jest zasilana, więc przyciąganie między magnesem 56 a magnesem magnes tarczowy pod cewkami pozostaje. Chociaż ta atrakcja jest skierowana w dół, powoduje ona popchnięcie wirnika, kierując go w prawo, jak pokazuje czerwona strzałka.

Gdy tak się dzieje, sytuacja po drugiej stronie tarczy wirnika jest pokazana po prawej stronie. Tutaj magnes 54 znajduje się nad cewką 36 i ta cewka nie jest zasilana, więc nie ma wynikowego napędu w obu kierunkach - wystarczy pociągnięcie magnesu wirnika w dół, w kierunku magnesu stojana poniżej. Sąsiednia cewka 38 również nie jest zasilana, a zatem nie ma wpływu na obrót. Ta metoda działania jest bardzo zbliżona do konstrukcji silnika Roberta Adamsa opisanej w następnym rozdziale. Ważne jest, aby zrozumieć, że ta metoda działania nie jest podobna do pulsatorów Johna Bediniego, w których obrót dysku jest spowodowany impulsem elektrycznym przyłożonym do cewki, wytwarzającym siłę odpychania magnesu wirnika. Zamiast tego tutaj cewka działa jak ekran magnetyczny, zapewniając minimalną możliwą moc do wykonania swojej pracy. Cewka jest w rzeczywistości osłoną, która nie ma ruchomych części, a więc jest bardzo sprytnym mechanizmem do przezwyciężenia tendencji magnesów wirnika do blokowania się na magnesach stojana i zapobiegania obrotowi.

W dowolnym momencie sześć z siedmiu cewek w tym projekcie jest nieaktywnych, więc w efekcie tylko jedna cewka jest zasilana. To nie jest duży prąd. Ważne jest, aby zrozumieć, że moc tego silnika zapewniają magnesy stałe, przyciągające się do siebie. Każdy z dwóch magnesów przykłada wirnik w poziomie co siódmy obrót, czyli co 51,1 stopnia obrotu. Ponieważ cewki mają nieparzystą liczbę, wirnik otrzymuje przyciąganie magnetyczne co 25,5 stopnia podczas obrotu, najpierw z jednego magnesu wirnika, a następnie z drugiego magnesu wirnika.

Wynika z tego, że moc silnika można zwiększyć, dodając więcej magnesów. Pierwszym krokiem w poszukiwaniu dodatkowej mocy jest dodanie drugiego magnesu tarczowego i cewek po drugiej stronie wirnika, tak aby nastąpiło drugie przyciągnięcie magnesu. Ma to tę dodatkową zaletę, że równoważy siłę przyciągania pierwszego magnesu tarczowego do siły przyciągania w górę, co zapewnia wzmocniony i zrównoważony ciąg poziomy, jak pokazano poniżej:





Przełączanie cewki z dodatkową warstwą cewek pokazano tutaj:



Powoduje to większy nacisk poziomy. Chociaż konstrukcja ta zapewnia optymalną wydajność, sugeruję, aby zamiast jednego dużego magnesu tarczowego można było zastosować znacznie prostszą konstrukcję z pierścieniem ze standardowych okrągłych magnesów neodymowych i zwykłych okrągłych cewek umieszczonych na okrągłych magnesach, a to umożliwia budowę wirników o dużej średnicy, przy czym większa średnica daje większą moc wyjściową wału:




Aby jeszcze bardziej zwiększyć moc wału wyjściowego, można dodać dodatkowe zestawy magnesów i cewek, jak pokazano poniżej:




Należy pamiętać, że pokazaną powyżej sekcję synchronizacji można zastąpić obwodem timera NE555, który generuje stały strumień impulsów włączania / wyłączania. Gdy te impulsy są podawane do cewek, silnik obraca się, podporządkowując się częstotliwości impulsów. Daje to natychmiastową kontrolę prędkości silnika, a także pozwala uniknąć konieczności precyzyjnego pozycjonowania tarczy szczelinowej, co pozwala diodom LED świecić bezpośrednio na fototranzystory w odpowiednim momencie. Jeśli takie podejście zostanie zastosowane, wówczas sekcja czasowa pokazana powyżej zostanie pominięta.

Zespół obwodów elektrycznych, który Charles określa do zasilania cewek w celu blokowania pól magnetycznych magnesów trwałych, wykorzystuje tranzystory MOSFET z kanałem N i jest bardzo prosty. Oto jego obwód do napędzania jednej z cewek:




Wykorzystano tylko pięć elementów. Prąd przepływający przez cewkę jest kontrolowany przez tranzystor. W tym przypadku jest to tranzystor polowy zwany zwykle „FET”. Używany jest najbardziej powszechny typ FET, a mianowicie FET „N-kanałowy”, który jest z grubsza odpowiednikiem tranzystora NPN, jak opisano w rozdziale 12. FET tego typu jest wyłączany, gdy napięcie na jego „bramce” (oznaczone „g” na schemacie) wynosi 2,5 wolta lub mniej. Włącza się, gdy napięcie na bramce wynosi 4,5 wolta lub więcej.

W tym obwodzie chcemy, aby FET włączał się, gdy tarcza rozrządu silnika znajduje się we właściwej pozycji i była wyłączona przez cały czas. Jest to realizowane przez świecenie diody elektroluminescencyjnej lub diody LED przez otwór w tarczy rozrządu, który obraca się wraz z wałem silnika. Gdy otwór znajduje się naprzeciwko diody LED cewki, która ma być zasilana, światło przechodzi przez otwór i do urządzenia światłoczułego, Charles zdecydował się na zastosowanie tranzystora światłoczułego, ale rezystora zależnego od światła, takiego jak zamiast tego można użyć ORP12. Kiedy światło świeci na urządzeniu „Opto1” na schemacie obwodu, jego rezystancja gwałtownie spada, podnosząc napięcie na bramce FET i włączając je. Gdy otwór tarczy rozrządu przechodzi obok diody LED, światło zostaje odcięte, a napięcie bramki FET spada, wyłączając FET. Takie ustawienie powoduje, że cewka silnika jest włączana i wyłączana we właściwym czasie, aby zapewnić silny obrót wału silnika. W obwodzie rezystor „R1” ma za zadanie upewnić się, że prąd przepływający przez diodę LED nie jest nadmierny. Rezystor „R2” ma niską wartość w porównaniu do rezystancji „Opto1”, gdy nie pada na nią żadne światło, a to utrzymuje napięcie bramki FET na niskim poziomie, upewniając się, że FET jest całkowicie wyłączony.

Jak widać, jest to w zasadzie bardzo prosty obwód. Ponieważ jednak jeden z tych obwodów jest używany dla każdej cewki (lub każdej pary cewek, jeśli w tym wycinku silnika znajduje się parzysta liczba cewek), obwód w patencie wygląda na dość skomplikowany. To jest naprawdę bardzo proste. Rezystor „R1” służy do ograniczenia przepływu prądu przez wszystkie zastosowane diody LED, a nie tylko jedną diodę LED. Możesz oczywiście użyć jednego rezystora dla każdej diody LED, jeśli chcesz. Obwód zasilający dwie cewki (i nie pokazujący tarczy rozrządu) wygląda następująco:




Część wewnątrz zielonej przerywanej linii jest identycznym obwodem dla drugiej cewki. To uzupełnienie obwodu jest wykonywane dla każdej cewki, w którym to momencie silnik jest gotowy do pracy. Jeśli, jak to by było normalne, stosuje się kilka warstw magnesów, wówczas cewki umieszczone nad sobą można połączyć w taki łańcuch:




Podłączenie kilku cewek „szeregowo” (w łańcuchu) w ten sposób zmniejsza liczbę potrzebnych elementów elektronicznych i zapewnia, że impulsy do każdej z tych cewek są dokładnie w tym samym momencie. Alternatywnie można łączyć te cewki „równolegle”, wybór jest na ogół podyktowany oporem cewek. Powyższy rysunek patentowy wydaje się wskazywać, że istnieje duża przerwa między diodami LED a urządzeniami optycznymi. Prawdopodobnie nie dzieje się tak, ponieważ większość ludzi wolałaby zachować jak najmniejszą szczelinę między diodą LED a urządzeniem zależnym od światła, montując je tak, aby były po prostu z dala od tarczy rozrządu po każdej jej stronie.

W tym patencie Charles Flynn zauważa, że ten silnik magnetyczny może być używany do prawie każdego celu, w którym wymagany jest silnik lub napęd silnika i gdzie ilość dostępnej energii lub potrzebnej do wytworzenia siły napędowej może się wahać od niewielkiej do zera. Charles wyprodukował silniki tego typu, które mogą obracać się z bardzo dużą prędkością - 20 000 obr / min i ze znacznym momentem obrotowym. Można również wytwarzać mniejsze prędkości, a silnik można ustawić tak, aby sam się uruchamiał. Ze względu na niską moc wymaganą do obsługi urządzenia Charles był w stanie obsługiwać silnik przy użyciu zaledwie dziewięciowoltowej suchej baterii.

Jedną z aplikacji, która wydaje się najbardziej odpowiednia dla tej konstrukcji silnika, jest grzejnik Frenette. Użycie tego silnika do napędzania tarcz wewnątrz bębna nagrzewnicy wytworzyłoby grzejnik, który wydaje się być napędzany tylko przez dziewięciowoltowy akumulator. Jednakże, chociaż taki jest wygląd, rzeczywistość jest taka, że moc tego silnika pochodzi z magnesów stałych, a nie z akumulatora. Prąd akumulatora służy wyłącznie do zapobiegania cofnięciu magnesów i nie służy do napędzania silnika.


Patrick Kelly
http://www.free-energy-info.com
http://www.free-energy-devices.com
http://www.free-energy-info.tuks.nl