Proste Urządzenia Darmowej Energii

W darmowej energii nie ma nic magicznego, a przez „swobodną energię” rozumiem coś, co wytwarza energię wyjściową bez potrzeby używania paliwa, które musisz kupić.


Rozdział 34 - Generator Elektryczny Raymonda Kromreya


Tam, gdzie celem jest wytwarzanie energii elektrycznej z wirującego pola magnetycznego, zawsze poszukiwano metody albo zmniejszenia, albo całkowitego wyeliminowania, oporu wirnika, gdy prąd elektryczny jest pobierany z cewek. Jednym z projektów, który twierdzi, że ma bardzo ograniczony opór spowodowany obecnym rysowaniem, jest projekt Kromrey. Mówi się, że główne cechy tego projektu to:

1. Ma prawie stałą moc elektryczną, nawet gdy prędkość wirnika zmienia się nawet o 35%.

2. Może dalej pracować z zwartą mocą wyjściową, bez podgrzewania wirnika lub powodowania efektu hamowania.

3.. Wydajność produkcji (moc elektryczna podzielona przez siłę napędową) jest wysoka.

4. Częstotliwość wyjściowej mocy prądu przemiennego można dostosować do częstotliwości wymaganej przez zasilany sprzęt.

5. Wirnik można obracać w dowolnym tempie od 800 obr./min do 1600 obr./min.

6. Prosta konstrukcja pozwala na obniżenie kosztów produkcji o około 30% w porównaniu z innymi generatorami.

7. Ten generator jest zalecany do zasilania na poziomie równym lub wyższym od 1 kilowata.

Oto patent na to urządzenie:

Patent US 3,374,376               19 marca 1968             Wynalazca: Raymond Kromrey


GENERATOR ELEKTRYCZNY


Niniejszy wynalazek dotyczy generatora elektrycznego, który przekształca energię magnetyczną w energię elektryczną za pomocą dwóch elementów, które mogą się obracać względem siebie, tj. Stojana i wirnika, z których jeden ma elektromagnesy lub magnesy trwałe, które indukują napięcie w uzwojeniu, które tworzy część obwód wyjściowy zamontowany na drugim elemencie.

Konwencjonalne generatory tego typu wykorzystują uzwojenie, którego przewodniki tworzą pętle w różnych płaszczyznach osiowych, tak że przeciwne części każdej pętli przechodzą przez pole każdej pary biegunów dwa razy na obrót. Jeśli pętle są w obwodzie otwartym, wówczas w uzwojeniu nie płynie prąd i nie powstaje moment reakcyjny, pozostawiając wirnik swobodnie obracający się z maksymalną prędkością jego jednostki napędowej. Gdy tylko uzwojenie wyjściowe zostanie podłączone przez obciążenie lub zostanie zwarte, wynikowy przepływ prądu ma tendencję do opóźniania ruchu wirnika w stopniu zależnym od natężenia prądu, co powoduje konieczność uwzględnienia kompensacji prędkości urządzenia regulacyjne, jeżeli konieczne jest utrzymanie względnie stałego napięcia wyjściowego. Również zmienny moment reakcyjny naraża wirnik i jego przenoszenie na znaczne naprężenia mechaniczne i możliwe uszkodzenia.

Zatem ogólnym celem niniejszego wynalazku jest zapewnienie generatora elektrycznego, który nie ma żadnej z powyższych wad. Innym celem jest dostarczenie generatora, którego prędkość wirnika zmienia się bardzo nieznacznie między pracą w obwodzie otwartym a dostawą prądu. Kolejnym celem jest dostarczenie generatora, na którego napięcie wyjściowe nie mają dużego wpływu wahania prędkości jego wirnika.

Odkryłem, że cele te można osiągnąć, obracając podłużny element ferromagnetyczny, taki jak prętowa armatura z miękkiego żelaza, oraz para elementów biegunowych, które tworzą szczelinę powietrzną zawierającą pole magnetyczne. Każdy z zewnętrznych krańców twornika ma uzwojenie, najlepiej, gdy uzwojenia te są połączone szeregowo, a cewki te stanowią część obwodu wyjściowego mocy wykorzystywanego do napędzania obciążenia. Gdy twornik obraca się względem szczeliny powietrznej, obwód magnetyczny jest przerywany z przerwami, a twornik doświadcza okresowych ponownych magnetyzacji z kolejnymi odwróceniami biegunowości.

Gdy obwód wyjściowy jest otwarty, energia mechaniczna przyłożona do wirnika (mniej niewielka ilość potrzebna do pokonania tarcia obracającego się wału) jest pochłaniana przez magnesowanie, które z kolei rozprasza się w postaci ciepła. W praktyce jednak wynikowy wzrost temperatury twornika jest prawie niezauważalny, szczególnie jeśli zwora jest częścią zespołu wirnika chłodzonego powietrzem w sposób ciągły. Gdy obwód wyjściowy jest zamknięty, część tej pracy zamienia się w energię elektryczną, ponieważ przepływ prądu przez uzwojenie przeciwdziała działaniu magnesującemu pola i zwiększa pozorną reluktancję magnetyczną zwory, a zatem prędkość generatora pozostaje zasadniczo niezmieniona jeśli obwód wyjściowy jest otwarty lub zamknięty.

Gdy zwora zbliża się do położenia wyrównania ze szczeliną, stałe pole magnetyczne ma tendencję do przyspieszania obrotu zwory, wspomagając przyłożoną siłę napędową. Po przejściu szkieletu przez szczelinę występuje efekt opóźniający. Gdy wirnik przyspiesza, efekt jego koła zamachowego przezwycięża te wahania przyłożonego momentu obrotowego i uzyskuje się płynny obrót.

W praktycznej realizacji tego wynalazku ścieżka strumienia magnetycznego obejmuje dwa osiowo rozmieszczone pola magnetyczne przechodzące przez oś wirnika i zasadniczo pod kątem prostym do niej. Pola te są generowane przez odpowiednie pary biegunów współpracujące z dwoma rozstawionymi osiowo zworami typu już opisanego. Wygodnie jest ułożyć te dwa szkielety tak, aby leżały we wspólnej płaszczyźnie osiowej i podobnie, dwie pary biegunów wytwarzających pole również leżą w jednej płaszczyźnie. Armatury powinny być laminowane, aby zminimalizować prądy wirowe, dlatego są one wykonane z wysoce przepuszczalnych (zwykle miękkiego żelaza) folii, których zasadniczy wymiar jest prostopadły do osi wirnika. Folie można trzymać razem za pomocą nitów lub dowolną inną odpowiednią metodą.

Jeżeli elementy ferromagnetyczne są częścią wirnika, wówczas obwód wyjściowy będzie zawierał zwykłe środki zbierające prąd, takie jak pierścienie ślizgowe lub segmenty komutatora, w zależności od tego, czy pożądany jest prąd wyjściowy prądu przemiennego czy stałego. Źródło siły przymusu w stojanie obejmuje korzystnie parę przeciwnie ustawionych magnesów w kształcie jarzma typu stałego lub zasilanego elektrycznie, których końce stanowią wspomniane powyżej bieguny. Jeśli w obwodzie magnetycznym stosowane są elektromagnesy, wówczas mogą być one zasilane z zewnętrznego źródła lub z prądu stałego z obwodu wyjściowego samego generatora.

Stwierdziłem, że napięcie końcowe obwodu wyjściowego nie zmienia się proporcjonalnie do prędkości wirnika, jak można się spodziewać, ale zamiast tego spada znacznie wolniej ze zmniejszającą się prędkością wirnika. Tak więc w konkretnym testowanym urządzeniu napięcie to spadło do około połowy swojej pierwotnej wartości, gdy prędkość wirnika spadła do jednej trzeciej. Ta nieliniowa zależność między napięciem końcowym a prędkością napędzania wytwarza zasadniczo stały prąd obciążenia, a zatem moc wyjściową w szerokim zakresie prędkości, przynajmniej w pewnych warunkach obciążenia, o ile reaktancja indukcyjna uzwojenia jest proporcjonalna do częstotliwości (i w konsekwencji , do prędkości wirnika), aby spadać szybciej niż napięcie na zaciskach, w przypadku zmniejszenia prędkości, z wynikającą z tego poprawą współczynnika mocy obwodu obciążenia.

Jeżeli obwód magnetyczny zawiera tylko jedną parę biegunów na szczelinę powietrzną, strumień indukowany w wirującej armaturze zmieni swój kierunek dwa razy na obrót, tak że każdy obrót wytwarza jeden pełny cykl 360 stopni elektrycznych. Zasadniczo liczba stopni elektrycznych na obrót będzie równa 360-krotności liczby par biegunów, oczywiste jest, że liczba ta powinna być nieparzysta, ponieważ przy liczbach parzystych nie byłoby możliwe, aby bieguny zmieniały biegunowość wzdłuż ścieżki armatura i jednocześnie mieć północny i południowy biegun każdej pary w diametralnie przeciwnych miejscach. W każdym razie ważne jest zwymiarowanie zakrzywionych powierzchni czołowych par biegunów w taki sposób, aby uniknąć umożliwienia zwory mostka między sąsiednimi biegunami, dlatego konieczne jest, aby suma łuków była łączona przez te ściany ( w płaszczyźnie obrotu) równej znacznie mniej niż 360 stopni elektrycznych.

Wynalazek zostanie teraz opisany bardziej szczegółowo, z odniesieniem do załączonych rysunków, na których:



Fig.1 i Fig1A. ilustrują pierwszy przykład mojego wynalazku, pokazany w przekroju osiowym i w widoku przekroju poprzecznego, wykonanym odpowiednio na linii IA - IA z Ryc. 1.



Fig.2 i Fig.3 są widokami perspektywicznymi ilustrującymi dwa inne przykłady wykonania.





Fig.4 i Fig.5 ilustrują schematycznie dwa układy obwodów wyjściowych, jeden dla wyjścia prądu stałego i jeden dla wyjścia prądu przemiennego.



Fig.6 jest nieco schematyczną ilustracją układu do porównywania mocy wyjściowych konwencjonalnego generatora i generatora według tego wynalazku.



Generator 100 pokazany na Fig.1 i Fig.1A zawiera stojan 101 i wirnik 102, który ma parę laminowanych zworników 102' i 102", przenoszonych na wale 103, który może się swobodnie obracać w łożyskach zamontowanych w płytach końcowych 104' i 104" obudowy 104 generatora, która jest wykonana z materiału niemagnetycznego (np. Aluminium), który jest sztywno przymocowany do stojana.



Wał 103 jest sprzężony ze źródłem mocy napędowej wskazanym schematycznie strzałką 110. Stojan 101 zawiera parę laminowanych elektromagnesów 101' i 101" w kształcie jarzma, których końce tworzą dwie pary współpłaszczyznowych biegunów, oznaczonych odpowiednio 101a, 101b (północny biegun magnetyczny) i 101c, 101d (południowy biegun magnetyczny). Elementy biegunowe mają wklęsłe powierzchnie skierowane w stronę dodatkowych wypukłych powierzchni 102a, 102d zwory 102' i 102b, 102c zwory 102". Te powierzchnie, których wklęsłości są wyśrodkowane na osi wału 103, rozciągają się na łukach o wielkości około 20O do 25O każda w płaszczyźnie obrotu (Fig.1A), tak że suma tych łuków sumuje się do około 90O geometrycznie i elektrycznie.



Magnesy stojana 101', 101" są otoczone energetyzującymi uzwojeniami 109', 109", które są połączone poprzez odpowiednie źródło stałego prądu stałego (nie pokazano). Podobne uzwojenia, z których każde składa się z dwóch połączonych szeregowo cewek 106a, 106d i 106b, 106c, otaczają odpowiednio szkielety wirników 102' i 102". Cewki te stanowią część obwodu wyjściowego, który zawiera ponadto parę szczotek 107', 107” które są przenoszone przez ramiona 108', 108” na obudowie 104 ze szczotkami wzajemnej izolacji 107', 107” współpracują z parą segmentów podmiejskich 105', 105” (patrz także Fig.4), które są podtrzymywane przez dysk z materiału izolacyjnego 105, zamontowanego na wale 103.



Dzięki szeregowemu połączeniu cewek 106a-106d między segmentami 105' i 105", jak zilustrowano na Fig.4, napięcie przemienne indukowane w tych cewkach powoduje wzrost prostowanego napięcia wyjściowego na szczotkach 107' i 107". Prąd jednokierunkowy dostarczany przez te szczotki do obciążenia (nie pokazano) można wygładzić konwencjonalnymi środkami, reprezentowanymi przez kondensator 112 na Fig.4.



Fig.2 pokazuje zmodyfikowany generator 200, którego obudowa 204 podtrzymuje stojan 201 zasadniczo składający się z dwóch stałych magnesów prętowych 201' i 201", rozciągających się równolegle do wału napędowego 203 (po jego przeciwnej stronie), każdy z tych magnesów są sztywne i każdy ma odpowiednio parę podeszw butów 201a, 201c i 201b, 201d. Wirnik 202 to para laminowanych zworników 202' i 202", podobnych do tych z poprzedniego przykładu wykonania, których cewki wyjściowe 206a, 206b, 206c i 206d są połączone szeregowo między pierścieniem ślizgowym 205', podpartym na wale 203 poprzez pośredniczącą tarczę izolacyjną 205, a innym zaciskiem tutaj reprezentowanym przez sam uziemiony wał 203. Pierścień ślizgowy 205' styka się za pomocą szczotki 207 na uchwycie 208, przy czym moc wyjściowa tej szczotki jest prądem przemiennym o częstotliwości określonej przez prędkość wirnika.



Fig.3 pokazuje generator 300, który jest zasadniczo podobny do generatora 100 pokazanego na Fig.1 i Fig.1A. Wał 303 niesie parę laminowanych szkieletów z miękkiego żelaza 302', 302", które mogą obracać się w szczelinach powietrznych pary elektromagnesów 301', 301", które mają uzwojenia 309' i 309". Komutator 305 ponownie współpracuje za pomocą pary szczotek 307, z których tylko jedna jest widoczna na Fig.3. Szczotka ta, noszona na ramieniu 308, jest elektrycznie połączona ze szczotką 313, która sprzęga się z pierścieniem ślizgowym 314 umieszczonym na krańcu wału 303, który przenosi również dwa dalsze pierścienie ślizgowe 315', 315", które stykają się z pierścieniem 314, ale są izolowane od wału. Dwie dalsze szczotki 316', 316" stykają się z pierścieniami 315', 315" i odpowiednio są połączone z uzwojeniami 309' i 309". Pozostałe końce tych zwojów są połączone z analogicznym systemem szczotek i pierścieni ślizgowych na końcu przeciwległy wałek i ustawiony tak, że dwie szczotki komutatorowe są skutecznie zmostkowane równolegle na uzwojeniach 309' i 309”. Dlatego w tym przykładzie wykonania magnesy stojana są zasilane energią z samego wyjścia generatora, przy czym należy rozumieć, że magnesy 301' i 301" (wykonane na przykład ze stali zamiast z miękkiego żelaza) będą miały resztkową siłę koercyjną wystarczającą do wywołania początkowe napięcie wyjściowe. Oczywiście obwody prowadzące od szczotek 307 do uzwojeń 309', 309" mogą obejmować filtrowanie zgodnie z opisem w Fig.4.



Fig.6 przedstawia układ badania w celu porównania wyjścia generatora tej konstrukcji, takich jak jednostki 100 Fig.1 i Fig.1a, z generatora 400 konwencjonalnego typu mający pętelkową zworę 402, który obraca się w szczelinie magnes stojana 401, który jest wyposażony w uzwojenia energetyzujące 409', 409". Dwa generatory są połączone wspólnym wałem 103, który podtrzymuje koło zamachowe 117. Wał ten jest sprzężony przez sprzęgło 118 z silnikiem napędowym 111, który napędza wirniki 402 i 102 obu generatorów jednocześnie, jak wskazano strzałką 110. Dwie baterie 120 i 420, połączony szeregowo z przełącznikami 121 i 421 reprezentują metody dostarczania prądu do uzwojeń stojana 109', 109" i 409 , 409" o dwa generatory.

Wyprostowana moc generatora 100 jest dostarczana do obciążenia 122, pokazanego tutaj jako trzy żarówki połączone szeregowo i o łącznym zużyciu 500 watów. Generator 400 dostarcza prąd do identycznego obciążenia 422. Dwa m wat 123 i 423 mają napięcia i prądu uzwojeń połączonych odpowiednio w boczniku i szeregowo z odpowiadającymi im ładunku 122 i 422, do pomiaru energii elektrycznej, dostarczanej przez każdy generator.

Kiedy sprzęgło 118 jest włączone, wał 113 z kołem zamachowym 117 zostaje doprowadzony do początkowej prędkości jazdy 1200 obr / min. w tym momencie przełącznik 421 w obwodzie energetyzującym konwencjonalnego generatora 400 jest zamknięty. Lampy 422 zapalają się natychmiast, a odpowiedni watomierz 423 wykazuje początkową moc wyjściową 500 watów. Jednak ta moc wyjściowa spada natychmiast, gdy koło zamachowe 117 zostaje spowolnione przez hamujące działanie pola magnetycznego na zworę 402.

Następnie procedurę powtarza się, ale przy przełączniku 421 otwartym i przełączniku 121 zamkniętym. Powoduje to zasilenie generatora 100 i zaświecenie lamp 122, watomierz 123 pokazuje moc 500 watów, która pozostaje stała przez czas nieokreślony, nie występuje znaczące opóźnienie koła zamachowego 117. Gdy sprzęgło 118 zostaje zwolnione, a prędkość wirnika stopniowo maleje, moc generatora 100 nadal wynosi zasadniczo 500 watów przy prędkości 900 obr / min. i pozostaje aż do 360 watów, gdy prędkość spadnie dalej do 600 rpm. W podobnym teście z generatorem typu magnes stały, takim jak ten pokazany przy 200 na Fig.2, zaobserwowano zasadniczo stałą moc wyjściową w zakresie 1600 do 640 obr / min.


Patrick Kelly
http://www.free-energy-info.com
http://www.free-energy-devices.com
http://www.free-energy-info.tuks.nl